Στην εμπορική βιωσιμότητα και την κερδοφορία των έργων ΑΠΕ και αποθήκευσης στάθηκε ο Νίκος Καββαδίας, Αναπληρωτής Διευθυντής Υποδομών και Βιομηχανικών Ελέγχων της TUV Austria, μιλώντας στο περιθώριο της έκθεσης Renewable EnergyTech.
Όπως τόνισε, “μια πρώτη κατηγορία είναι μόνο οι παραγωγοί ΑΠΕ, όπου βλέπουμε ότι υπάρχουν τεράστιες περικοπές και αναμένεται και το 2026 να συνεχίσουν οι αμείωτες με νέα ρεκόρ. Εύχομαι να μη φτάσουμε τα ρεκόρ της Κύπρου, αλλά έτσι όπως το πάμε μπορεί να τα φτάσουμε. Και προφανώς οι τράπεζες βλέπουν το ρίσκο τους, βλέπουν ότι θα πάνε να χρηματοδοτήσουν κάποιες επενδύσεις αμιγώς παραγωγής που για τα επόμενα 3-4 χρόνια θα έχουν πάρα πολύ μεγάλες περικοπές. Ξέρουν οι τράπεζες και μέσω των τεχνικών συμβούλων ότι θα πρέπει να μπει στα έργα αυτά κάποια στιγμή η αποθήκευση. Βλέπουν τα ρίσκα, προσπαθούν να τα αξιολογήσουν μέσω των χρηματοδοτικών εργαλείων που έχουν και μέσω κυρίως και της αύξησης της ίδιας συμμετοχής του επενδυτή. Και αυτό καταλήγει ουσιαστικά να αλλάζει τη δομή της χρηματοδότησης, δηλαδή πλέον οι απαιτήσεις για τα κεφάλαια είναι περισσότερες.
Μια πρόσθετη παράμετρος έχει να κάνει με τις μπαταρίες, όπου και εκεί ενώ υπάρχει έντονο επενδυτικό ενδιαφέρον όπως είδαμε με την πρόσκληση του ΥΠΕΝ, όπου τα αιτήματα ήταν περί τα 10 GW. Ωστόσο, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα αποτυπώνει δυσκολία και πάλι στο να εξασφαλίσουν χρηματοδότηση ακριβώς γιατί οι τράπεζες απαντούν ως βασικό πρόβλημα την αβεβαιότητα των εσόδων.
Η αβεβαιότητα των τραπεζών αναφορικά με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι οι τιμές και τα κριτήρια. Στις μπαταρίες ξέρουμε ότι δεν θα υπάρχει κριτήριο, δηλαδή θα υπάρχουν 360-365 κύκλοι κάθε έτος. Απλώς δεν γνωρίζουμε ποιο θα είναι η διαφορά στο arbitrage της τιμής πώλησης. Δεν είναι εξασφαλισμένο αυτή τη στιγμή. Ο τεχνικός κόσμος και ο κόσμος της αγοράς θεωρεί ότι οι μπαταρίες δεν δίνουν μόνο, δεν μεταφέρουν απλά την ενέργεια σε κάποια άλλη χρονική στιγμή. Δίνουν και άλλες υπηρεσίες, βοηθητικές υπηρεσίες στο σύστημα. Και αυτές από μόνες τους θα πρέπει το ελληνικό κράτος να νομοθετήσει πώς θα δίνουν έσοδα στον παραγωγό. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσουν και οι τράπεζες να μειώσουν το ρίσκο της χρηματοδότησης, γιατί αυτή τη στιγμή για αυτούς είναι πάρα πολύ μεγάλο. Δεν ξέρουμε ακριβώς ποια θα είναι η τιμή φόρτισης και η τιμή εκφόρτισης.
Το μοντέλο αυτό έχει δοκιμαστεί στην Αμερική και έχει δείξει ότι πολύ μεγάλο κομμάτι του εσόδου είναι οι βοηθητικές υπηρεσίες και όχι από μόνη της η διαφορά στο arbitrage. Αν στηριχτούμε μόνο στα έργα του RRF, κάποια στιγμή όταν θα μπουν πάρα πολλές μπαταρίες στο σύστημα, δηλαδή 5,5 GW τα επόμενα 3-4 χρόνια, καταλαβαίνετε ότι εκεί πέρα θα υπάρξει πολύ μεγάλος ανταγωνισμός”.